Sadelik Şaheseri: Brooklyn'in Tarihi Brownstone'u Zamansız Bir Zarafetle Yeniden Doğdu
Brooklyn Cobble Hill'deki 1840'lardan kalma bir brownstone, Mark Cunningham ve Gil Schafer'ın 'stratejik restorasyon' yaklaşımıyla modern aile yaşamına uyarlandı.
New York’un hareketli atmosferinde, lüks ve gösterişin sıklıkla öne çıktığı tasarım dünyasında, sade zarafeti ve tarihi dokuyu bir araya getiren örnek projeler dikkat çekiyor. ELLE Decor A listesinde yer alan iç mimar Mark Cunningham ve ekibinin, bir çiftin Manhattan’daki Noho semtinde bulunan loft dairesini dekore etmesiyle başlayan işbirliği, zamanla Brooklyn’de köklü bir dönüşüme imza attı.
Manhattan'dan Brooklyn Hayaline Uzanan Yolculuk
Çiftin Mark Cunningham ile ilk tanışması, Manhattan’daki dairelerinin dekorasyonu sırasında gerçekleşti. Cunningham, müşterileriyle hemen bir uyum yakaladığını belirtirken, eşlerden birinin o dönemde bile geleceğe dair net bir vizyonu olduğunu fark etti. Cunningham, "Hayatının nasıl ilerlemesini istediğine dair kesin bir planı vardı. Tam da öyle bir insan kendisi," sözleriyle bu durumu dile getirdi. Gerçekten de, birkaç yıl sonra, çiftin aileleri genişleyince, eşlerden biri Cunningham ve firmasının kıdemli tasarım direktörü Alex Gaston’ı arayarak Brooklyn’de bir ev bulduğunu müjdeledi. Bu, Cobble Hill’de 1840’lardan kalma tarihi bir brownstone idi ve onlardan evi kendisiyle birlikte görmelerini istedi.
Tarihi Yapının Modern Yorumu
Ekip, evi ilk gördüğünde yapının ne denli özel olduğunu hemen fark etti. İçerisinde pek çok orijinal detay barındıran bu tarihi konut, beş kişilik bir ailenin modern yaşam tarzına uygun hale gelmesi için kapsamlı bir yenilemeye ihtiyaç duyuyordu. Alex Gaston, bu sürecin baştan tahmin edilenden çok daha büyük bir proje olduğunu, ancak aynı zamanda mevcut karakteri ve tarihi dokuyu koruma arzusunun da güçlü olduğunu vurguladı. Gaston, "Başlangıçta düşündüğünden daha büyük bir proje olduğunu hızla fark etti. Ve aynı zamanda, mevcut olanın karakterine ve tarihine saygı duymak istiyordu, ki bu da iyiydi," ifadelerini kullandı.
Bu büyük dönüşüm için Cunningham, tarihi dokuyu derinlemesine anlayan konut tasarımlarıyla bilinen, bir başka ELLE Decor A listesi mimarı Gil Schafer’ı ekibe dahil etmeyi önerdi. Schafer, evi görür görmez büyülendiğini anlattı. "Biraz federal, belki de bazı kolonyal canlanma detayları vardı, oldukça şaşırtıcıydı," diyerek ilk izlenimlerini aktaran Schafer, özellikle giriş katındaki salonun kusursuz olduğunu ve tüm orijinal ahşap işçiliğini görmenin bir rüya gibi hissettirdiğini belirtti.
Tasarımcıların Yolu Brooklyn'de Kesişti
Mark Cunningham ve Gil Schafer daha önce birlikte çalışmamış olmalarına rağmen, bu projede kolayca uyum sağladılar. Ralph Lauren’deki 15 yıllık kariyeri boyunca geliştirdiği rahat lüks yaklaşımıyla tanınan Cunningham’ın sakin ve sade zarafeti, Schafer’ın klasik tarzıyla mükemmel birleşti. Mimari planlar, zemin katın arka kısmını daha geniş bir mutfak için genişletmeyi, mekanik sistemleri, pencereleri, zeminleri ve banyoları yenilemeyi içeriyordu. Ancak evin genel kapladığı alanı veya hissini değiştirecek büyük müdahalelerden kaçınıldı. Schafer, bu yaklaşımını "stratejik restorasyon" olarak tanımladı. Evin girişinde Jamb marka bir fener, Howe marka İrlanda İnce Masa üzerinde asılı duruyor ve misafirleri karşılıyor.
Sadeliğin Gücü: Lüksten Uzak Bir Yaşam Felsefesi
Müşterinin tüm ekibe verdiği ana direktif, sadelik üzerineydi. Schafer, "Hiçbir şeyi abartmak istemiyordu. Çok fazla gösteriş, hiçbir şeyi aşırıya kaçırmak yoktu," sözleriyle müşterinin bu felsefesini özetledi. Gaston da, fazladan özelliklere hiç ilgi duymayan biriyle çalışmanın ferahlatıcı olduğunu dile getirdi. "17 buzdolabına ve 800 televizyona ihtiyaç duyan onca insan var. Bu durum gerçekten kontrol dışına çıktı. O sadece alanı olduğu gibi yaşamak istiyordu," şeklinde konuştu. Kütüphanede ise Lawson-Fenning imzalı Alta pirinç kubbe lamba dikkat çekerken, antika bir katip dolabı Cunningham tarafından müşterilerin Manhattan'daki loft dairesi için alınmıştı.
Bu sade yaklaşım, pencere perdelerinden vazgeçmeyi de içeriyordu. Cunningham, müşterinin perde sevmediğini belirttiği için, ışık kontrolü ve mahremiyet için evin orijinal panjurları restore edildi. Seçilen halılar – çoğunlukla Cunningham’ın imzası haline gelen jüt ve sisal türleri – nötr bir zemin oluşturdu. Mobilya konusunda ise Cunningham, Noho’daki lofttan getirilen kanepeleri ve masaları yeniden kullanarak, eksik kalan yerleri birkaç stratejik parçayla tamamladı. Müşterilerin çağdaş sanat koleksiyonu, evin tasarımında merkezi bir rol oynadı ve nötr duvarlar, tabloları, baskıları ve fotoğrafları ön plana çıkardı. Gaston, "Dekore edilmiş gibi hissetmesini istemediğini söyledi – abartılı veya her şeyin birbiriyle uyumlu boyanmış gibi görünmesini istemedi," diyerek bu minimalist tercihi pekiştirdi.
Ortak Alanlarda Zarafet ve Fonksiyonellik
Giriş katındaki salon, yemek odası ve mutfak birbirine akıcı bir şekilde bağlıydı ancak yüksek tavanları ve pervazları sayesinde ayrı ayrı mekanlar olarak korundu. Ekip, tavana gömme aydınlatmalar yerine (ki bu tarihe aykırı olurdu) aplikler ve lambalar tercih etti. Yemek odasının resmi havası, köşelerdeki rahat oturma düzeni ve krem sarısı tonlardaki duvar kağıdıyla yumuşatıldı. TylerGraphic'ten Peony duvar kaplaması ve Demiurge New York'tan antika Venedik aynası ile süslenen yemek odası, müşterilerin kendi koleksiyonundan bir masa ile tamamlandı. Gaston, "Çocukların orada ödevlerini yapmasını, vakit geçirmesini istedi ve sıkıcı hissetmesini istemedi," diyerek bu yaşam odaklı yaklaşımı anlattı.
Özel Alanlarda Konfor ve Pratiklik
Üst katlarda ise bir kütüphane ve yatak odaları bulunuyordu. Müşteriler, bu alanların basit ve huzurlu olmasını arzu ettiler. Gaston, gülerek, "Çocukların gömme dolapları veya ebeveyn banyoları olmayan bir dünyada büyüdüğümüzü konuştuk," dedi ve ekledi: "Müşterinin, çocuklarının eski boyalı bir şifonyere ve zaten orada olan 75 santimetre genişliğindeki dolaba sahip olmasında hiçbir sakıncası yoktu." Yakın zamanda yaptığı bir ziyarette Gaston, çocukların boyalı İsveç şifonyerine çıkartmalar yapıştırdığını fark etti ve müşterinin buna tepkisini aktardı: "O da, 'Yapın. Çocuksunuz, havalı, burada yaşayabilirsiniz,' dedi." Bu yaklaşım, evin sadece görsel bir şölen değil, aynı zamanda yaşayan, nefes alan ve ailenin anılarını biriktireceği gerçek bir yuva olduğunu gösteriyor.