A24 yapımcılığında izleyiciyle buluşan sürrealist korku filmi "Backrooms", set tasarımcısı Danny Vermette için benzersiz bir yaratım sürecini beraberinde getirdi. Genç bir YouTube içerik üreticisinin kısa videolarındaki atmosferi, devasa bir sinema projesine dönüştürmek, Vermette'in yeteneklerini sınırlarına kadar zorlamasına neden oldu. Yönetmen Kane Parsons ile birlikte, bu sonsuz ve esrarengiz liminal mekan, titiz bir planlama ve son dakika dokunuşlarıyla dört farklı stüdyoda gerçeğe dönüştürüldü. Bugün 20 yaşında olan Parsons, orijinal kısa filmlerin de yaratıcısıydı.

Sonsuz Koridorların İnşası

Yapım tasarımcısı Danny Vermette, ELLE Decor'a verdiği demeçte, "Backrooms evreninin sonsuzluğunu beyaz perdeye taşımak, projenin başından itibaren büyük bir meydan okuma olacağını anlamıştım" şeklinde konuştu. Yönetmen Parsons'ın, Backrooms mekanının dijital prototipini içeren bir dosya göndermesiyle, Vermette'in bilgisayarının adeta çöktüğünü belirtmesi, bu tasarımın ne denli kapsamlı ve detaylı olduğunun bir göstergesiydi. Bu durum, projenin büyüklüğüne dair ilk ipuçlarını da sunmuştu.

Bir “Creepypasta” Efsanesinden Sinemaya

Kane Parsons'ın "Backrooms" konsepti, dijital çağın hayalet hikayeleri olarak bilinen "creepypasta"lardan ilham alıyordu. Bu özel creepypasta, rutubetli, bej renkli bir bodrum katının fotoğrafları ve bazı insanların bu türden sonsuz bir labirentte kaybolduğu söylentileri üzerine kuruluydu. Parsons'ın orijinal YouTube kısa filmleri 2022'de yayınlandıktan sonra, A24 yapım şirketi 2023'te filmin adaptasyon haklarını başarıyla satın aldı.

copyrightentazehaber.com

Fotoğraf: A24'ün 'Backrooms' Filmiyle Sonsuz Labirentlerin Kapıları Aralanıyor: Gerçeküstü Bir Tasarım Harikası

“Osmanlı İmparatorluğu”nda Başlayan Kabus

Bugün vizyona giren film, "Kaptan" Clark (Chiwetel Ejiofor) tarafından yönetilen, "Ottoman Empire" adında korsan temalı büyük bir mobilya mağazasında geçiyor. Clark'ın yaşamı, işi ve terapisti Dr. Mary Kline (Renate Reinsve) ile düzenli görüşmeler etrafında dönüyor. Bir akşam, Clark bodrumundaki bir duvardan geçebildiğini fark ediyor. Diğer tarafta ise, yukarıdaki dünyanın farklı yansımaları gibi görünen, rutubetli, bej renkli odalardan oluşan sonsuz bir labirentle karşılaşıyor. Dr. Kline da peşinden geldiğinde, o da bu karmaşık labirentin içinde sıkışıp kalıyor.

Mekan Tasarımında Psikolojik Derinlik

Bodrum katı dünyasının o kasvetli atmosferi, aslında karakterlerin yüzeydeki yaşamlarının ve bulundukları mekanların (örneğin Clark'ın bodrumu veya Mary'nin grimsi terapi ofisi) birer yansıması olarak karşımıza çıkıyor. Ancak karakterler labirentin derinliklerine indikçe her şey daha da tuhaf bir hal alıyor. Başlangıçta sıradan ve renksiz olan mobilyalar, filmin ilerleyen sahnelerinde tavanlara kadar uzanan, "Frankenstein benzeri" birleşmiş puflar ve sandalyeler yığınına dönüşüyor.

Dijital “Klipping”den Gerçeküstü Mobilyalara

Vermette, mobilya tasarımları için video oyunlarındaki "dijital klipping" kavramından ilham aldı. Bu teknik, nesnelerin "no clip" (sıvı benzeri, katı olmayan duvarlar) bariyerlerden itilmesiyle garip açılarla birleşmiş veya parçalanmış gibi görünmesini sağlıyor. Setlerin bir kısmı görsel efektlerle oluşturulsa da, Vermette'in Toronto bölgesindeki ses stüdyolarında (San José, Kaliforniya'nın yerine geçen) yaptığı pratik çalışmalar, hem izleyici hem de oyuncular için "Backrooms" atmosferini somutlaştırdı. Vermette, "Olabildiğince çok pratik unsur kullanmak istedik" diyerek, oyuncuların kendilerini otomatik olarak bu son derece zorlayıcı senaryonun içinde bulmalarını hedeflediklerini belirtti.

Korku Setinde Bir Oyun Alanı

Film, adeta perili bir ev hissi yaratırken, gerçek çekim ortamı o kadar da ürkütücü değildi. Vermette, hatta çocuklarını bile sete getirmişti. "Dokuz ve altı yaşlarındalar ve dik rampalarda dolaştılar" diyen Vermette, setin onlar için "koşturup eğlenecekleri çok keyifli bir yer" haline geldiğini sözlerine ekledi. Bu durum, filmin ürkütücü atmosferinin, titiz bir işçilikle yaratılan bir illüzyon olduğunu gözler önüne seriyor.